Θαμμένοι στη "λάσπη"

Τη στιγμή που στον κόσμο γύρω μας γίνονται σημεία και τέρατα, εγώ επίμένω να παρατήρω μία μοναδική νοοτροπία που διακατέχει τους πάντες στην Ελλαδίτσα μας. Τί κι αν στις πλημμύρες τις Βραζιλίας έχουν σκοτωθεί ένα σωρό άνθρωποι, τι κι άν στο Πακιστάν γίνονται σεισμοί 7,2 ρίχτερ, τί κι αν (το βασικότερο!) οι πάντες στοιχηματίζουν στην -επίσημη- πτώχευση της χώρας μας, παρ' όλα αυτά, ο Έλληνας φαντάζει να προέρχεται από άλλο πλανήτη. Κάπου διάβασα για το θαύμα ενός 42χρονου βραζιλιάνου που ανασύρθηκε ζωντανός κάτω από τονους λάσπης, όντας θαμμένος για 60 ώρες. Μεγάλη τύχη ο άνθρωπος αυτός! Αλλά αυτό δε μοιάζει τίποτα μπροστά στον Έλληνα, ο οποίος παραμένει θαμμένος στη λάσπη εδώ και κάτι χρονια. Για την ακρίβεια έχει μάθει να ζει μέσα στη λάσπη. Σε μια προσπάθεια των πάντων να εφησυχάσουν τα πνεύματα, οι διαμαρτυρίες, οι ανησυχίες και το άγχος των πολιτών περνούν σε δεύτερη μοίρα. Μπορεί οι μισθοί και οι συντάξεις να κόπηκαν στη μέση αλλά ο Έλληνας είναι χαρούμενος γιατί πλέον μπορεί να μαγειρεύει. Δε θα μπορούσε να κάνει και διαφορετικά μιας και το μαγείρεμα είναι στη μόδα με τόσες πολλές εκπομπές μαγειρικής. Το θέμα είναι πως δίχως λεφτά τί να μαγειρέψει. Κι ενώ θαυμάζουμε τους "ήρωες της κατσαρόλας" δεν τσιγγουνευόμαστε -φυσικά- να στείλουμε και 5-6 SMS για να στηρίξουμε και τους άλλους "ήρωες" που τραγουδούν και χορεύουν ακόμα και αν η χρέωση είναι 1,23456789 ευρώ ανά SMS!!!
Πόσο πια ξεπερασμένο είναι αυτό το μοντέλο. Πόσο πια μας έχουν κουράσει άφωνα πιτσιρίκια στα ριάλιτι που γίνονται εθνικοί ήρωες!!! Άσχετο.. Ζει ΑΚΟΜΑ η Eurovision;;; Κάθε χρόνο το εθνικό μας ζήτημα.. Ποιόν θα στείλουμε φέτος;;
Δε λεω, καλά είναι όλα αυτά, μας χρειάζονται.. Αλλά προς θεού!!! Είπαν του τρελού να.... (ξέρετε).. Λίγο μέτρο ρε παιδιά..
Εντάξει.. Δεν είπαμε να βλέπουμε όλη μέρα ΣΚΑΙ.. Θα αυτοκτονήσουμε.. Τους ακούς να μιλάνε διαρκώς για το πόσο χάλια είναι η οικονομία μας, πως όλοι μας βρίζουν και πως η πτώχευση είναι θέμα χρόνου.. Μπορείνα έχουν και δίκιο (το πιθανότερο).. αλλά από την άλλη κακά τα ψέμματα ο Έλληνας θέλει και μια πινελιά αισιοδοξίας.. αυτή η πινελιά προσφέρεται από το ΣΚΑΙ αμέσως μετά το δελτίο στα ντοκιμαντερ με θέμα "πως μαμάνε οι πασχαλίτσες του Αμαζονίου"... Τυχαίο;; Δε νομίζω!!
Η ιστορία αυτή δεν έχει ούτε αρχή, ούτε μέση αλλά και ούτε τέλος. Το πιό ενοχλητικό είναι να βλέπει κανείς μηδενικά να γίνονται αστέρες και να μονοπωλούν την επικαιρότητα σε βαθμό υστερίας... Και ναί, είναι ξεφτίλα εν έτει 2011 να υπάρχουν ακόμα ριάλιτι τύπου "Big Brother" όπου ο κάθε "προκόπης" θα πλουτίσει καθισμένος σε μια βίλα..
Όλοι μας βλέπουμε τηλεόραση. Είναι αναγκαίο. Το θέμα είναι τί και πόσο βλέπουμε. Καλή η μαγειρική καλό και το τραγούδι αλλά είπαμε..